غریبهام

ای آنکه بی تو با همه عالم غریبهام
با تو چه آشنایم و با غم غریبهام

یادت کنارم است؛ اگر حال من خوش است
با حس دوریآور مرهم غریبهام

از اینکه "دوست دارمت ای گل!" چه فایده؟
من با زبان گونهی شبنم غریبهام

دردت به جان خریدهام اما چگونه است
در لحظهی شنیدن آن هم غریبهام؟!

بیچاره من که دارمت و هم ندارمت
عمری اگرچه با تو ندارم؛ غریبهام

در من بمان و آینه را روسفید کن
ای با من ِ همیشه مجسم! غریبهام!